Πρωινές σκέψεις

Μετρό… ώρα αιχμής, κάπου εκεί μεταξύ 8-9 το πρωί. Κόσμος πάει κι έρχεται, σαν υπνωτισμένος, σαν τηλεκατευθυνόμενος… χωρίς σκέψεις κάποιοι – ακόμα υπό την επήρεια της νύστας, μεταξύ ύπνου και ξύπνιου – κάποιοι με σκέψεις που έρχονται και φεύγουν χωρίς να κατασταλάζουν κάπου… υποχρεώσεις, καθήκοντα, επιθυμίες, απωθημένα, πρακτικές λεπτομέρειες… όλα περνούν από το μυαλό εκείνη τη «νεκρή» ώρα, την ώρα που είσαι στο μετρό. Και όπως διέρχεται ο συρμός, με την ίδια ταχύτητα περνούν και οι σκέψεις από το μυαλό σου… είναι όντως νεκρός αυτός ο χρόνος; Ή τελικά ο πιο εποικοδομητικός της ημέρας; Η μόνη στιγμή που παρόλο που περιτριγυρίζεσαι από τόσο κόσμο είσαι πραγματικά μόνος, εσύ και οι σκέψεις σου…